ŞUBATTA BİR GÜNÜM DEĞİL KORKUT ATAM GİBİ BAHTİYARIM GİTTİ
Büyük Türk ozanı Bahtiyar Vahapzade’nin uçmağa vardığı Şubat ayındayız. Azerbaycan-Türkiye… Turan’ın bu mümtaz iki kolunun bütün Türk alemine manevi bir güç olarak uzanması tarihe damga vuran gelişmelerin en önemlisidir. Bir ana babadan olup ama başka coğrafyalarda ateş çemberinin içinde yaşamak zorunda bırakılan oğuzun iki müstesna cephesi hep sinsi savaşların içinde kendini bulmuştur tarihi seyir boyunca. Karabağ faciasını içi yanarak mısralarına yansıtan bu büyük söz ustasının ne yazık ki bir bayram havasında kurtuluş günlerini görememesi çok üzücü ama eminiz ki bu müjdenin ona da ayan olduğu muhakkaktır. Bizim duygularımızı bizim kadar derinden hisseden bu büyük ozanın kaybı çoğu insan gibi beni de derinden etkilemişti o yıllarda. Hakkında ciltlerce kitaplar yazılan bu Türk’ün çağlara uzanacak edebi şahsiyetinin manevi huzurunda saygı ile eğiliyor, gerçek şairlerimizden özür dileyerek ölüm yıl dönümü nedeniyle naçizane yansıttığım mısraları sizlerle paylaşmak istiyorum.
Ruhun şad olsun Türk Atam…!
ŞUBAT’TAN GÜNÜM GİTTİ
- Bahtiyar Vahapzade’ye -
Ey Atamın kardeşi,
Bahtiyar Atam…
Sen gittin,
Şubattan bir günüm gitti.
Geceyi kovalayan
Ak günüm gitti.
Özüm gitti,
Ay Ata,
Dilimde
Sözüm gitti,
Ocakta
Közüm gitti,
Sırdaşım,
Gözüm gitti.
Ey Atamın kandaşı
Bahtiyar Atam,
Sen gittin,
Şiirin mayası gitti.
Hazarın son kalan
Sayası gitti,
Haydar Babanın
Toprağa kök salan
Kayası gitti.
Ay Ata,
Sen gittin,
Sanatın en yüce
Payesi gitti.
Ey Atamın yoldaşı,
Bahtiyar Atam,
Sen gittin,
Şeki’de dağlarım yandı,
Bakü’de göyneyen
Sağlarım yandı,
Bağrımda
Karabağım yandı.
Elim yandı,
Ay Ata…
Elim…
İçinde canım yandı.
O tayda
Vurgun’a uçtun,
Bu tayda
Anarım yandı.
Kime ne diyeyim?
Ay Ata,
Türkçemin padişahı,
Sen teki asırlık
Çınarım yandı.
Ey Atamın adaşı,
Bahtiyar Atam,
Sen gittin,
Hıyaban ziyalı oldu,
Cennette mekanın dayalı oldu.
Bir bak bize
Ay Ata,
Olan bize oldu,
Şiir yetim kaldı,
Söz yetim kaldı.
Sözünü nağmeleyen,
Kopuz yetim kaldı,
Saz yetim kaldı.
Giden bizden gitti
Ay Ata,
Şubattan günüm gitti,
Kafdağının ardından,
Korkutdey ünüm gitti.
Ey Türkistan’ımın Korkut Atası
Bahtiyar Atam,
Ülküme yön veren,
Yolun nerede?
Gülistana canı yanan
Canın nerede?
Yürekten bakışın,
Güle dokunuşun
Nerede?
Ay Ata,
Yunus gibi çağlar delen
Sesim nerede?
Türkistanlı ses bayrağım
Nerede?
Aksakalım,
Öğretmenim,
Nerede?
Ey Türkün Bilge Atası,
Azerbaycanımın
Tok sesli,
Şehriyar Atası,
Sen gittin
Yarım gitti.
Hülyamı barındıran,
Sevdamı arındıran
Devletim,
Varım gitti.
Yer eyle
Ay Ata,
Makamında
Bir balaca
Yer eyle…
Tut elimden,
Apar beni
Ay Ata,
Dünya ateş,
Yakar beni
Ay Ata…
Cemal Şafak
Ardahan-Şubat 2009