Yaşlı dünyamız sanki az acısı az ızdırabı varmış gibi yeni bir yangının alevleri arasından yükselen siren sesleri, patlamalar ve sonrasında meydana gelen yıkımlar ve ölümler ile insanlığın acı feryatları ile yankılanmaya başladı.
Habil ile Kabil kardeşlerden başlayan öldürmek ve yok etmek hırsı gökten rahmet yağdıran rabbine muhalefet edercesine gökten bombalar yağdıran insanoğlu ölmeye ve öldürmeye doymadan yoluna devam ediyor.
Kalplerde yaşayan sevgi, saygı, merhamet ve insanlık gibi duyguların öldürüldüğü yetmezmiş gibi şimdi de en vahşisinden o kalplerin sahiplerini öldürmek, en çoğunu öldürmek, en çoğuna sahip olmak yarışında yeni bir kulvar açtı insanlıktan çıkan ve bir yok edici olma yolunda hızla ilerleyen insan.
Kısacık ömrünü aklına bile getirmeyen, küçücük midesini doyurmak için dünyayı isteyen, ihtirası ve hırsı ile fark etmeden kendini günden güne tüketen insan, tatminsizliği ve duyumsuzluğunun esareti altında tüketmekten, bitirmekten ne gözünü doyurabildi ne midesini ne de kahrolası nefsini.
Kazanmak ve anlık keyiflerini tedarik etmek uğruna satmayı, ihanet etmeyi, kaybetmeyi sıradan bir usul haline getirdiği yetmezmiş gibi şimdi de en acımasız şekilde yok etmeye başladı kendi ırkını.
Bakın Ortadoğu’ya ölüm kusuyor insan kendinden saymadığı ve ihtirasının önünde engel olarak gördüğü insana, dilinden dolayı, dininden dolayı ya da milliyetinden dolayı suyun karşı tarafına yerleştirdiği ve birer hedef haline getirdiklerine var gücü ile saldırıyor.
Herkes gururla öldürdüğünü, yakıp yıktığını sayılara döküp en çok ben yakıp yıktım en çok ben öldürdüm diye böbürlenirken yaşanan ölümlerden belki de daha acısı insanoğlunun bu sayıları kutsayıp her bir artışına bin sevinç narası atıyor olması olsa gerek.
Ölüm kutsanıyor, öldürmek kutsanıyor insan şeklen medenileşirken ruhen ve ahlaken adeta canavarlaşıyor hatta canavarlaşmak tanımı bile yetersiz kalıyor bu yaratığa.
Hızla ve en acımasızca enkaz haline getiriliyor yaşlı gezegenimiz ve enkazın altından feryatlar göklere yükseliyor, ölümlerle sulanıyor bahçeler, taş kesiyor yürekler ve insanlık göç ediyor bu iki kollu, iki bacaklı, iki gözlü ancak tek yürekli nefes alan canlının ruhundan.
Öldürmeyi, yok etmeyi maharet, yakıp yıkmayı ise zafer sayan bu canlı türü başka bir canlı türüne gereksinim duymadan kendi türünü yok ediyor.
Sadece Ortadoğu’da ateşlenen silahlar mı öldürüyor insanlığı; hayır, sokak ortasında ağzı süt kokan insan yavruları yan baktın diye kalbinin ortasına sokulan bıçakla, okullarda öğretmek için ömür adayan öğretmenler okul koridorlarında, iyilik, güzellik, sevgi, saygı vefa güven duygusu ise kalplerde feryatlar ve çırpınışlar arasında öldürülüyor.
İnsan tüketiyor, insan tükeniyor, insan insanın katili olurken bir canlının bizzat kendi ırkının yok edicisi olduğunun hikayesi bundan binlerce yıl sorası için tarihe kanlı harflerle not düşülüyor.