ÇILDIR GÖLÜ KONUŞUYOR

Ben Çıldır Gölü’yüm. 

Beni haritalara sığdırdılar, oysa ben kalplerde yaşarım. 

Sessizliğimi yanlış anladılar. 

Ben suskun değilim; sadece bağırmam. 

Rüzgâr değdi mi yüzüme, bin yıllık hikâyelerim kabarır. 

Kıyılarıma vuran her adımda ataların sesi yankılanır. 

Ben, dizlerimde büyüyen çocukları bilirim. 

Soğuk sularımda cesaret öğrenenleri… 

Gitmeyi öğrenip de dönmeyi unutmayanları. 

Rüzgâr saçlarımı taradığında taşlarım dua eder. 

Geceleri yıldızlar iner üstüme ve ben gökyüzünü saklarım içimde. 

Ben nice ayrılıklara tanığım. 

Ama her ayrılık bir dönüş sözü bırakır bana. 

Buradan giden çok oldu. 

Ama kopan hiç olmadı. 

Çünkü buradan gidenlerin kalbi hep yarım kaldı. 

Kimi uzak şehirlere savruldu, kimi denizleri aştı. 

Ama yüreklerinde hep benim serinliğim kaldı. 

Ben beklemeyi bilirim. Donarak, çözülerek… 

Zamanla değil, sabırla ölçerim mesafeleri. 

Ben, binlerce nehir arasından doğduğu suyu bulan somon balıklarını gördüm. 

Denizleri aşarlar, tuzlu sulara dayanırlar, dünyayı dolaşırlar,

Ama sonunda ilk damlalarına dönerler. İnsan da öyledir ya. 

Nereye giderse gitsin bir gün kendine döner. 

Kendine dönen ilk önce toprağına döner. 

Ben bekledim. Kışları donarak, yazları çözülerek. 

Ayrılığı da gördüm, özlemi de. 

Bulut oldum gökyüzünde, yağmur oldum, 

Bendim boy boy ekin olan dizlerinizde. 

Ben, bir göl değilim sadece. 

Ben bir hafızayım. 

Üzerimde yürüyen herkes bilir: 

Bir sabrım var. 

Bir bekleyişim… 

Bu su, bu rüzgâr, bu sessizlik emanettir. 

Taşar elbet bir gün ellerinizde… 

Ben Çıldır Gölü’yüm. 

Hatırlarım. 

Beklerim. 

Ve bana ait olan eninde sonunda yine bana döner. 

Tararım bende saçlarınızı yine. 

Yusuf KIZILGÜL